Eerste paar dagen.

 

Nu ben ik bij mijn gastgezin aangekomen in Yogjakarta, mijn moeder, zus en broer stonden mij heel lief op te wachten op het vliegveld. Mijn gezin is heel aardig en ik heb al veel van ze geleerd, het enige probleem is dat ze geen engels spreken… alleen mijn broer kan het. Dat is wel heel lastig soms, maar via Google translate komen we er meestal wel uit. Al die andere keren is het gewoon gokken en hopen dat je het goed hebt. Maar ik heb vaak genoeg gehad dat ik met ze in de auto stap, zonder een idee te hebben waar we heen gaan of wat we gaan doen. En soms komen we dan bij familie uit of in een supermarkt ofzo.
Ik heb de eerste dag in de supermarkt meteen de 2 belangrijkste dingen gekocht;
WC-papier en melk.
Ze keken me alleen wel raar aan bij de kassa, maarja… heel veel mensen kijken mij best raar aan trouwens, bijvoorbeeld ik zat een paar dagen geleden achterop de motor bij mijn vader, en we stonden voor een stoplicht, en toen zaten de mensen op de motors naast ons elkaar letterlijk aan te tikken en te wijzen naar mij. Eentje ging zelfs praten met mijn vader en hij vroeg wie ik was en wat ik hier deed haha.
Ook als je gewoon langsloopt zie je sommige mensen wel wat langer naar je kijken.
Wat ik heel erg bijzonder vond is toen ik naar school ging om me voor te stellen met mijn moeder en Kamil ( mijn contactpersoon van AFS). We kwamen namelijk mijn klaslokaal binnen en mijn klasgenoten werden eerst stil en fluisterde wat tegen elkaar, en toen Kamil uitlegde dat ik een uitwisselings student was en dat ik bij hun in de klas kwam gingen ze allemaal gillen!! Dit is echt gebeurt en het was heel vreemd haha. Toen vroeg iemand hoelang ik bleef en toen ik zei ’voor de rest van het schooljaar’ werden ze echt helemaal gek. Ze wouden toen allemaal mijn hand schudden enzo en het was erg grappig, dat wel.
Morgen is mijn eerste dag van school, dus ik ben benieuwd…

 

De taal is nog erg ingewikkeld, maar toch pak je sommige woorden snel op. Bijvoorbeeld tijdens het kijken van films met Indonesische ondertiteling, en zelfs van TomTom waar stond ‘Setuju/I agree’. Dus nu kan ik het ergens mee eens zijn in het Indonesisch!
Soms moet je wel uitkijken met wat je leert, ik heb bijvoorbeeld leren zeggen ‘oude kaas’ (Want ik had kaas mee, en ik wou uitleggen dat deze oud is in het Indonesisch) en dat zeg je als ‘tua keju'. Nu kan je dus ‘Kaas’ en ‘oud’ zeggen. Maar als je wilt vragen aan iemand ‘hou oud ben jij?’ en je pakt per ongelijk het verkeerde woord, dan zeg je dus ‘Hoe kaas ben jij?’ en dan gaan mensen je HEEL raar aankijken omdat ze natuurlijk geen idee hebben waar het vandaan komt.

Ik doe wel erg mijn best om de taal te leren, maar het is niet makkelijk. Ik hoop dat het me wel gaat lukken.

Ik heb ook deelgenomen aan het verkeer, en dat is super anders hier… laten we beginnen met dat alle mensen aan de linker kant van de weg rijden. Dat is niet heel fijn als je er niet aan gewend bent. Ook is het zo dat niemand zich aan de regels houd. Ik zat in de auto, en opeens zag ik een bord met een stoplicht erop, maar nergens in de buurt zat een stoplicht… dus ik vroeg  ‘he waarom staat dat bord daar?’ en daar kon niemand mij een antwoord op geven.

Achterop een motor zitten en door het verkeer rijden is ook heel erg bijzonder en leuk hier! Op het begin was het wel een beetje eng, maar je went er aan. Het is heel normaal hier dat de motortjes als mieren de auto’s in proberen te halen, en dat gaat nog (bijna) altijd goed ook! Ik vind het erg grappig dat je soms langs de weg muzikanten ziet, maar dan niet een man met een gitaar, maar nee een hele groep mensen met traditionele Indonesische instrumenten! Je ziet ook vaak mensen met kranten midden op de weg lopen.

Maar een van de grappigste dingen die ik heb gezien op de motor, is toen mijn vader en ik voor een stoplicht zaten te wachten, en dat de man op de motor naast ons mij even heel raar aankeek, en toen ging hij letterlijk andere mensen aantikken en naar mij wijzen!?! Ze begonnen toen allemaal te fluisteren en eentje vroeg iets aan mijn vader van wie ik was ofzo haha. Het was erg bijzonder.