Some pictures

better late than never. (English)

note

Hello everyone, welcome back to my blog. Firstly I wanted to say sorry that it took so long for me to upload this blog. Second of all, I am trying to do it all in English. The good thing about this is that almost everyone who wants to can read my blog now. The bad thing about it is that I might make some grammar mistakes… English is not my first language of course, so that’s why.

When someone makes a blog he has a few choices. He can describe his experience day by day. So say what he did every day, but I decided to only tell some of the more important/funny/big things of my experience here.

A lot of times when I am somewhere I realize ‘Oh, I should put this in my blog!’ and then I write it in my mobile phone. So my whole phone is now full with memo’s about things for my blog haha. That is also why I have a lot of small things I want to talk about.

Also, I might say things in my blog that sounds like I am complaining, but don’t get me wrong, that is not my point. I love staying in Indonesia, and there are many differences between my country and Indonesia, so I want to tell the differences, and my opinion about them, to all my friends and family (and everyone else who found my blog)

So don’t get me wrong or get offended by anything I type. I am here to learn and teach, those are my main goals. (teaching works both ways, I want to teach Indonesian people things about the western world, and I want to teach the western people about the Indonesian culture.)

One more thing, I try to make this blog as less personal as I can. So you will almost never see me using a name or anything. I try to respect privacy, but sometimes you want to tell a story which involves a person. That’s why I decided to do it like this.

So now, let me tell you more about the country where it is not fine to wear shoes in the house, but where parking a motorcycle in the guestroom is completely normal, and in the lands where they put chocolate in the refrigerator, but where butter doesn’t need to be there for some reason. The place where they eat almost all foods with their hands, but not pizza…

This is my story, about Indonesia.

Written by Merlijn Dieteren.

I will begin with telling you about an important thing in this country, Respect.

Respect

Let me start off with one of the big things I noticed here. People are very respectful to each other, and especially to the elders. That is a difference in my country. It’s not that we don’t have respect, but it’s just different. Like in the Netherlands when I enter my school and I see a teacher, we just say ‘hi’ and sometimes ‘good morning’ but here you have to give them a hand, and then touch their hand with your face (I know it sounds weird when I describe it hehe, so sorry, but you have to see it to really know what I mean). Those things are different here. So in Indonesia they indeed have more respect for others, and especially elders. But what I did notice, is that we, in the Netherlands and I think in more western countries, work more with etiquettes. For instance we always eat with a fork and knife (In Indonesia they have a fork and spoon, but that’s not the point) and I have to use both my fork and my knife. If I would only use my fork my mother would even get mad at me haha. Here in Indonesia people don’t care how you eat… They even eat with their hands. If I would eat with my hands at a restaurant in the Netherlands, everyone would look at me like I killed someone. Also when someone burbs it is just fine here. No one cares. And when someone sneezes no one says anything! Where I am from we say ‘gezondheid’ (which means something like ‘health to you’, English people say ‘Bless you’)

And there are many other examples I could give, but I don’t want to waste anyone’s time. Because I waited so long with writing a blog I will post everything at the same time, so everyone has a lot to read hahaha.

So my conclusion is that Indonesian people work more with Respect, and Dutch (western) people work more with Etiquettes.

I noticed that in Indonesia all the cars have darkened windows, so I was like ‘are the people that scared of thieves ? Are they that distrustful? So I asked, and no it is of course because of the sun! and then I was like ‘oow of course!’ haha. There are so many things you don’t know why they are this way in the first place, but after you ask it you realize why it’s this way.

I also go with the motor a lot of times (don’t worry, I never drive the motor myself. I am not even allowed to by AFS) and at first it was kind of scary. Driving through the traffic of Yogyakarta, but believe me, you get used to it. The first few times I hold on tight with both hands of course, but after some time I started using one hand, and right now I feel fine without holding on at all. It’s like riding a bike haha. No but you will get used to it. You can’t really fall backwards that easily, and you can’t even fall any other way at all.

What I do think is scary, is that you sometimes see whole families on one motor! Sometimes you see 3 people, and I have even seen 4 people on one motorcycle at one!! That’s insane! That’s a whole family of parents and two children on one motor…

Language

As some of you who already knew me back in the Netherlands might recall, I was never really good at learning languages… (Perhaps some of you remember my German and French score… I’m so happy I passed that year anyways). But learning a new language is just something that is not easy for me. Of course, when you are on an exchange year, it is expected of you to learn the new language. (unless that new language is English, then of course it’s not really a ‘new’ language.)

I am doing my best to learn Bahasa Indonesia, but I am having some difficulties with it. Relatively speaking Indonesian is not the hardest language I know. (I’m looking at you, French) but still it takes time. Unfortunately, there are people who expect you to be able to fluently speak the new language within a month. That’s almost impossible. At least for me. I have been here for around 5 months, and I still don’t fully control the language. I am better at Indonesian than I was at French or German, but still it’s not even close to my English and Dutch skills.

What I thought was really interesting about this whole experience is that sometimes your lack of language skills leads to funny situations. My host family doesn’t really speak English (Only my host brother but he is very busy with school, which I can totally understand).
One time they asked me how my mother was doing, because we just skyped, and I wanted to tell them she had a headache. Which in Indonesian is ‘Dia Pusing’ if I’m not mistaken. However, I accidently said ‘Dia kucing’ which means ‘she is a cat’… so my host family did not understand what I was talking about, and I can’t really blame them haha. Also one time I wanted to buy bread, however I didn’t want white bread. So I asked for brown bread. The word for brown in Indonesian is ‘Coklat’, which is the same word for ‘chocolate’. So she brought chocolate bread with her. Which of course is not really a big problem, but I wanted to be healthier and eating chocolate bread is not really supportive then….

Talking about foods, I get the feeling sometimes that people in Indonesia tend to eat more then I’m was used to back in the Netherlands. But it could also be because I’m a foreigner and people just want to feed me well.

So one day, I ate instant spaghetti at home, but it was literally the worst spaghetti I have ever had in my life…. Don’t ever buy instant spaghetti… it tasted like plastic etc. However, my host mother made it for me, so I did not want to disappoint her and finished the whole meal. When I was done, she asked me if I liked it. I did not want to sound impolite, but I wanted her to make that stuff again for me even less, so I kindly said to her ‘well it’s not my favourite food… but it was fine’ in my best Indonesian. She understood that I did not like the spaghetti and said something like ‘don’t worry, I’ll make you a new better plate’ and she literally wanted to make a second plate of spaghetti for me! I like to eat just like every other human, but eating two big plates of spaghetti in a row is a bit too much for me.

Differences in the city

What I noticed, is that cities in the Netherlands and Indonesia are very different. (of course, what would you expect). Here they have a lot of restaurants and places to drink like cafés etc. I really like this. Here it is very cheap to just buy some food or even a real meal. For 1 euro you can literally have a meal. And if you pay around 3 euros you can really eat and drink like a king! (1 euro is almost similar to 1 dollar (unfortunately), for my American and non-European friends). I am placed in Yogyakarta, which is even cheaper than other cities around Indonesia. Indonesians sometimes go to Yogyakarta because it’s so cheap. I love it haha. It is really normal here to hang out with friends, get some food, and just go to the city or to the mall. In the Netherlands we all go to the house of a friend. Or your house. I can’t even remember me going to a real restaurant with friends to hang out. It’s waaay to expansive. (I am from a small, but great, city, so that might also be the reason.)

Also what I found is that there are a lot of military bases located here. I have never even seen the Dutch military.. apart from liberation day then. But here sometimes you see military people casually walking through the city. I was surprised by this. Also people told me that the military is still a big thing here. When I told them that in the Netherlands the military is certainly not that big anymore, people started asking me ‘then what would you do if a country attacked you?’ and I never really thought of an answer, I just don’t really think it’s possible anymore in Europe for a country to attack the Netherland, and only the Netherlands.. I think that if a country would invade my country, all of Europe and possibly America would side with us. So War is kind of not really something I expect in the Netherlands. They also asked me what my country would do if a tsunami, earthquake, volcanic eruption or any other natural disaster occurred. And I simply answered them that any of those disasters are not really possible in the Netherlands. (apart from minor earthquakes in Groningen then because we dig for gas). Speaking about disasters in the Netherlands, I did have to explain a lot about how we deal with rivers and water in the Netherlands, because that is probably one of the only natural things we really fear where I live. Luckily with Geography we talk in colour and smell (yaay I love Dutch sayings which make no sence when translated to English, explain in colour and smell, geur en kleur, means like thoroughly explained.) about rivers. So I could explain a few things about how we are able to stop the water from flooding literally everything in the Netherlands.

By the way, I noticed how often Dutch people like to use sayings, like I just did. Sayings, or Spreekwoorden in Dutch, are really often used in the Netherlands, and when I was together with a Belgium, Dutch and an American friend, we found out how often Dutch people actually use saying. English people do it a lot less. It was hilarious when we started translating some sayings, like ‘oh now comes the monkey out of the sleeve!’. You could see that the American girl was a bit confused.

One last thing what I thought was amazing, was when my school had its birthday (yes we celebrate the birthday of the school here) everyone was wearing traditional clothes. That’s cool, but not really strange, however what I did notice is that some people went one step further and even took a Kriss (typical Indonesian sword/dagger) with them to school! As some of you know I like traditional weaponry, but I did not expect it to be take-your-swords-to-school-day. I loved this day. We also made some traditional rice cakes (people did not really like it when I called it that, but it’s basically a big cake made out of rice, with food on it. I really liked it! (In Nederland ga ik straks ook lekkere rijsttaarten maken)

That being said, let’s move on with the next thing, that is a really important and big difference. Time.

Time

I hear you thinking, and no I’m not talking about the Time zone, as you can all Google the time zone here is +7. The Netherlands is +1 so here it is 6 hours later.

What I actually wanted to talk about is how people see the time. In my country, being in time is important. And I am pretty sure that’s everywhere in Europe. Especially in the North. Every day I cycled to school with my friends, and if I were 5 minutes late without sending a text they would just cycle away. If someone would pick me up somewhere, and is 10 minutes late, I would not be happy, and a bit grumpy. This is normal in the Netherlands. This I NOT normal here. And once again, I am not saying this to offend someone, but this is just in my experience, but here it is normal to be late… I have let myself been told that it is especially like this in the strong Javanese culture. (Of course Jakarta is different, it’s the capital). I always have a hard time with this, and I am not the only one. Almost all the exchange students I’ve talked with have problems with this, because when someone says ‘I will pick you up at 2’ and at 4 they send you a text ‘I’m on the way’ well… it gets frustrating. Many times I’ve had to wait for people, and I’m not the only one. One time I was at school, waiting to be picked up, after 50 minutes someone came to pick me up, but of course I was a bit grumpy, can you blame me? Try waiting 50 minutes when you want to go home after a busy school day, without anyone replying to your texts. But when I was home people did not really understood why I was  a bit grumpy. So I kind of explained. Later someone in my class explained to me that when someone picks you up, and is helping YOU, you are expected to just wait and not complain, because you are being helped. I explained her that that is different than in my country. If I would pick someone up, but let them wait 50 minutes, he/she will be furious. I honestly believe friendships can be broken by making people wait too long in The Netherlands.

And when you are late, you send a text saying how long it is still going to take. Like ‘I’m there in 10 minutes’ for example. Here they just send ‘I’m otw’ (on the way). Which could mean anything. Are you… 5 minutes away? 10? 30? 1 hour? You just don’t know. However now I figured out that ‘on the way’ basically means ‘I am preparing and will almost leave’….

Even the bus does not have a schedule here… which means the bus is never late, nor is it early, it arrives precisely when it means to… just like a wizard, provided we trust Gandalf. (sorry I’m a geek remember hehe)
That the bus doesn’t have times is really convenient for the bus, less so for the people who want to USE the bus… people go really early to the bus so they will be in time for school. Like REALLY early..

I remember when I was in high school, when we had to wait 10 minutes we are like ‘why is the bus so late.. I want to go home..’.

Cultural differences.

Here I never use a bus. I rather go by Ojek. This is someone on a motor cycle, who if you give him a call, will pick you up and bring you anywhere you want. For a bit more than a euro. Which is great!

Once again I am very sorry for my late upload, but I hope these 3.006 words exactly will at least make up for it a little.

Thank you all for reading this! And I will try to upload more and earlier. Otherwise I have to type my next upload in the Airplane back to the Netherlands. Which is something I don’t want.

I see you all in my next upload!

Japan festival

De universiteit hier in de buurt (University Gadjah Mada), heeft heel vaak speciale dingen. Daar word ik wel eens mee naartoe genomen. (Ja ik word echt overal mee naartoe genomen door iedereen. vaak heb ik zelf geen eens een idee waar we heen gaan. Ik krijg vaak berichten van mensen van AFS bijvoorbeeld 'Hey Merlijn, I want to take you to .... . I asked your mother and it is ok, I will pick you up tomorrow!' dus dat is wel grappig soms. Maar goed sorry ik dwaal weer af). Ik ging dus naar UGM en dar was een speciale dag voor alle uitwisselings studenten die naar de Universiteit gaan. (nee niet van AFS, dus ik kende niemand) maar het was wel grappig want je zag in de mensen massa een klein groepje mensen er met hun hoofd bovenuit steken. Je wist dus meteen 'ow, dat zijn Europeanen' Ik ben ook een reus hier trouwens. Daar maken mensen vaak grapjes over. Ik ben verreweg de langste uit mijn klas, en een van de langste van school.

Ook, een week later, was er bij de GMU een Japan festival! Er waren allerlei workshops, bands, en winkeltjes met Japanse dingen! Ik heb er dus veel merchandise gekocht van leuke anime's haha. (dat zijn Japanse series). Ook was er op de laatste dag een hele cosplay bezig. Heel veel mensen gingen dus verkleed als hun favoriete Anime karakter. Ik ben er ook met veel op de foto geweest.
Het grappigste vond ik, dat ik aan een cosplayer vroeg of ik met hem op de foto mocht, en dat mocht natuurlijk. Maar toen de foto gemaakt was pakte hij zijn mobiel en vroeg hij of hij een foto met mij mocht maken hahaha. Hij vond mij dus net zo bijzonder als ik hem. Dat was wel erg grappig.

Hier zijn wat foto's.
Ik heb een hele leuke tijd gehad op de UGM!

School

In de eerste paar dagen merkte ik wel dat mijn taalachterstand (in het Indonesisch) soms best lastig kan zijn. Ik begrijp namelijk soms niet wat we gaan doen, of waar we heen gaan, en dan stap ik gewoon in de auto en ik zie wel waar we uitkomen. Soms komen we dan in de grote 'Mall' uit, wat heel leuk is! En soms gaan we uren naar familie toe.. wat ietsjes minder leuk is haha. Ook is het zo dat mensen erg vaak over je praten, en gaan lachen, maar je hebt geen idee wat ze zeggen! Daar moet je dus wel tegenkunnen. Eerst vond ik dat lastig maar nu gaat het wel wat beter gelukkig.


School is erg leuk! ik heb een erg lieve, en leuke klas, die heel erg geïnteresseerd is in mij... soms iets te haha. Ik word elke pauze omsingeld door ongeveer 10 meisjes, en dan gaan ze allemaal vragen stellen. Over van alles. Ook neem ik geen brood meer mee naar school (ook omdat het naar niks smaakt..) omdat ik van al mijn klasgenoten elke dag wel iets te eten krijg. Ik heb al zoo veel geprobeerd haha, maar het is wel heel leuk. Als ik dan nog steeds honger heb, dan ga ik eten in de kantine. Daar krijg je voor ongeveer 30 cent een heerlijk broodje. Of je krijgt rijst... ze eten echt rijst met alles hier. Ik had ooit op school kippensoep besteld, dus ik denk 'lekker soep!' zit er rijst in.... nou heerlijk haha. Maar rijst in soep is nog niet eens het raarste. Ik was laatst in een restaurant met wat vriendinnen van school, en ik bestel iets te drinken. Ik krijg uiteindelijk mijn drinken en ik wil een slok nemen, zie ik dat mijn glas vol zit met bonen!! En het smaakte verschrikkelijk. Mijn vriendinnen snapte niet wat ik er zo raar aan vond maar ik stuurde een foto naar Gianne en die zei ook 'bah'. Gelukkig mocht ik mijn drinken ruilen met een vriendin van me (Die had iets wat roze was met fruit erin). Dat smaakte al iets beter.

Ik dwaal af, terug met mijn verhaal over school;
De leraren in mijn school spreken geen Engels, op eentje na. De Engels leraar.... Maar zelfs hij heeft zo een groot accent dat het soms lastig is om te begrijpen waar hij het over heeft. Ik hoor u denken, 'maar als de leraren geen Engels spreken, hoe kan je de les dan volgen?' en mijn antwoord is heel simpel. Niet. Ik snap er niks van, maar dat hoef ik ook niet, want ik heb al een diploma hehe. Ik ben niet naar Indonesië gekomen om Economie te leren. Sommige leraren snappen het wel, maar sommige ook niet... zoals mijn Javaans lerares wilt dat ik voor volgende week de basis van het Javaans ken! (ja Javaans is een aparte taal). Dus hierover ben ik gaan 'klagen' bij AFS. Dit komt wel goed. Owja, elke school heeft 1 extra vreemde taal. Zoals Japans, Chinees, Duits of Arabisch, en welke heb ik natuurlijk; Frans.... Ge-wel-dig, kan ik eindelijk weer frans leren... precies waar ik op hoopte.

Het rare is wel dat een van mijn beste vakken op school nu nog Frans is.. want daar snap ik de Basis wel van haha.
Verder is school wel leuk hoor, maar het is wel heel anders. En elke dag zit je te smelten in het klaslokaal want het is eigenlijk veel te heet.

Sorry

Hallo iedereen,
ik kwam er helaas achter dat mijn internet hier niet zo heel goed is..
Daarom duurde het ook zo lang voordat ik eindelijk mijn blog heb bijgewerkt.

Ik zal mijn best doen om toch zo snel mogelijk mijn berichten te posten.

Veel leesplezier!
Groetjes,
Merlijn

Eerste paar dagen.

 

Nu ben ik bij mijn gastgezin aangekomen in Yogjakarta, mijn moeder, zus en broer stonden mij heel lief op te wachten op het vliegveld. Mijn gezin is heel aardig en ik heb al veel van ze geleerd, het enige probleem is dat ze geen engels spreken… alleen mijn broer kan het. Dat is wel heel lastig soms, maar via Google translate komen we er meestal wel uit. Al die andere keren is het gewoon gokken en hopen dat je het goed hebt. Maar ik heb vaak genoeg gehad dat ik met ze in de auto stap, zonder een idee te hebben waar we heen gaan of wat we gaan doen. En soms komen we dan bij familie uit of in een supermarkt ofzo.
Ik heb de eerste dag in de supermarkt meteen de 2 belangrijkste dingen gekocht;
WC-papier en melk.
Ze keken me alleen wel raar aan bij de kassa, maarja… heel veel mensen kijken mij best raar aan trouwens, bijvoorbeeld ik zat een paar dagen geleden achterop de motor bij mijn vader, en we stonden voor een stoplicht, en toen zaten de mensen op de motors naast ons elkaar letterlijk aan te tikken en te wijzen naar mij. Eentje ging zelfs praten met mijn vader en hij vroeg wie ik was en wat ik hier deed haha.
Ook als je gewoon langsloopt zie je sommige mensen wel wat langer naar je kijken.
Wat ik heel erg bijzonder vond is toen ik naar school ging om me voor te stellen met mijn moeder en Kamil ( mijn contactpersoon van AFS). We kwamen namelijk mijn klaslokaal binnen en mijn klasgenoten werden eerst stil en fluisterde wat tegen elkaar, en toen Kamil uitlegde dat ik een uitwisselings student was en dat ik bij hun in de klas kwam gingen ze allemaal gillen!! Dit is echt gebeurt en het was heel vreemd haha. Toen vroeg iemand hoelang ik bleef en toen ik zei ’voor de rest van het schooljaar’ werden ze echt helemaal gek. Ze wouden toen allemaal mijn hand schudden enzo en het was erg grappig, dat wel.
Morgen is mijn eerste dag van school, dus ik ben benieuwd…

 

De taal is nog erg ingewikkeld, maar toch pak je sommige woorden snel op. Bijvoorbeeld tijdens het kijken van films met Indonesische ondertiteling, en zelfs van TomTom waar stond ‘Setuju/I agree’. Dus nu kan ik het ergens mee eens zijn in het Indonesisch!
Soms moet je wel uitkijken met wat je leert, ik heb bijvoorbeeld leren zeggen ‘oude kaas’ (Want ik had kaas mee, en ik wou uitleggen dat deze oud is in het Indonesisch) en dat zeg je als ‘tua keju'. Nu kan je dus ‘Kaas’ en ‘oud’ zeggen. Maar als je wilt vragen aan iemand ‘hou oud ben jij?’ en je pakt per ongelijk het verkeerde woord, dan zeg je dus ‘Hoe kaas ben jij?’ en dan gaan mensen je HEEL raar aankijken omdat ze natuurlijk geen idee hebben waar het vandaan komt.

Ik doe wel erg mijn best om de taal te leren, maar het is niet makkelijk. Ik hoop dat het me wel gaat lukken.

Ik heb ook deelgenomen aan het verkeer, en dat is super anders hier… laten we beginnen met dat alle mensen aan de linker kant van de weg rijden. Dat is niet heel fijn als je er niet aan gewend bent. Ook is het zo dat niemand zich aan de regels houd. Ik zat in de auto, en opeens zag ik een bord met een stoplicht erop, maar nergens in de buurt zat een stoplicht… dus ik vroeg  ‘he waarom staat dat bord daar?’ en daar kon niemand mij een antwoord op geven.

Achterop een motor zitten en door het verkeer rijden is ook heel erg bijzonder en leuk hier! Op het begin was het wel een beetje eng, maar je went er aan. Het is heel normaal hier dat de motortjes als mieren de auto’s in proberen te halen, en dat gaat nog (bijna) altijd goed ook! Ik vind het erg grappig dat je soms langs de weg muzikanten ziet, maar dan niet een man met een gitaar, maar nee een hele groep mensen met traditionele Indonesische instrumenten! Je ziet ook vaak mensen met kranten midden op de weg lopen.

Maar een van de grappigste dingen die ik heb gezien op de motor, is toen mijn vader en ik voor een stoplicht zaten te wachten, en dat de man op de motor naast ons mij even heel raar aankeek, en toen ging hij letterlijk andere mensen aantikken en naar mij wijzen!?! Ze begonnen toen allemaal te fluisteren en eentje vroeg iets aan mijn vader van wie ik was ofzo haha. Het was erg bijzonder.

Het kamp

Ik heb zo veel geleerd van dat kamp alleen al, zoals een paar Japanse woordjes, dat de Amerikanen vinden dat er veel mis is met hun land (waar ik het eigenlijk wel mee eens ben), dat ze in België een mobiel nog steeds GSM noemen (en toen ik zei dat we het in Nederland mobieltje noemen gingen ze me allemaal uitlachen) en dat ze in Thailand ‘hahahaha’ als ‘55555’ schrijven.
Natuurlijk heb ik ook veel geleerd al over Indonesië. Ze eten meestal 3 keer op een dag rijst, en ze gebruiken nooit een mes… Ik heb geleerd om te eten met een lepel en vork. (Dus nee, ook geen stokjes zoals veel mensen dachten).

Ook heb ik veel geleerd over hoe mensen omgaan met andere, als ze niemand ervan kennen. Ik kwam bijvoorbeeld op een kamer met 6 andere jongens uit allemaal verschillende landen (waarvan er 1 zelfs niet eens echt Engels kon spreken) maar toch was het meteen al heel gezellig en hebben we een kaartspel gespeeld (Shit happens, voor iedereen die het wou weten). Ook hebben we allemaal snoep uitgedeeld uit onze landen, zoals allerlei gek Japans snoep, Amerikaanse Butterfingers ofzo, en natuurlijk Nederlands drop. (de meeste vonden drop niet zo lekker trouwens. Vooral de Belgen niet. wat erg opviel.) Ook gooide de Belg op de eerste dag een pen naar me toe omdat ik die nodig had, en daarna gooide ik hem lekker hard terug, waarop hij hem weer naar mij gooide. Toen gooide ik hem naar de Australiër die hem onder een bed gooide. Toen pakte ik een half leeg flesje water en gooide ik hem, en daardoor is een soort spel ontstaan. We hebben die dag bijna het diner gemist doordat we leuk met een flesje water aan het overgooien waren. Dit hebben we sinds die dag bijna elke dag gedaan. We zijn maar 5 flesjes water verloren (onder bedden en in koffers enzo). Ook heb ik ze geleerd om op de Nederlandse manier de ‘g’ uit te spreken, en natuurlijk ook de ‘sch’ maar dat lukte ze niet natuurlijk. Dat vonden ze maar raar.
We hebben het wel heel erg leuk gehad met de hele AFS Indonesië groep en ik ben blij dat ik al deze mensen heb leren kennen.

Ik vond het erg leuk om te zien dat mensen, doordat ze elkaar nog niet zo goed kennen, meer durven te doen. We moesten bijvoorbeeld met de groep heel veel na-praat spellen doen en andere dingen die ik op school niet snel zou doen. Maar hier met deze groep deed iedereen gewoon mee met een dans die in een Youtube filmpje werd voorgedaan. Dat was erg bijzonder vond ik.

Uiteindelijk moesten we per land (of per landengroep) een act voorbereiden en die opvoeren voor een groot publiek. Nederland was ingedeeld met Vlaams-België en Duitsland, en we besloten om een lied te zingen. (Nouja, dat besloten de meisjes. De jongens van onze groep zouden gewoon leuk een vlag vasthouden en ermee rondzwaaien.)

Één dag voor ons optreden kregen ik en 4 andere te horen dat wij ook nog een traditionele Indonesische dans moesten dansen.. Daar schrokken we eerst wel van, maarja.

Uiteindelijk moesten we met de hele groep alle optredens doen, en dat was erg leuk. Na de optredens moesten ik en de 4 andere dus die Indonesische dans gaan doen. Normaal zou ik helemaal dood gegaan zijn van de zenuwen, aangezien het een zaal vol belangrijke mensen was, en er waren ook meer dan 20 videocamera’s… Maar nu hadden we zoiets van ‘meh, we doen het gewoon.’ En het ging best goed! Ik was hier eigenlijk best trots op. Na dit alles moesten we onszelf gaan voorstellen in het Indonesisch maar dat is eigenlijk niet zo lastig.
Nama saya Merlijn
Saya dari Belanda
Saya tingal di Yogjakarta

Dit kwam gelukkig ook helemaal goed.
Deze hele avond is trouwens opgenomen! Dus als het goed is kan je de video ergens online vinden… ik weet nog niet waar, maar als ik het vind zet ik de link in mijn blog.

 

Dit zijn ook twee leuke filmpjes van het kamp.

https://www.youtube.com/watch?v=sziTBF7hcis

https://www.youtube.com/watch?v=PeFe5ffP70Y