Japan festival

De universiteit hier in de buurt (University Gadjah Mada), heeft heel vaak speciale dingen. Daar word ik wel eens mee naartoe genomen. (Ja ik word echt overal mee naartoe genomen door iedereen. vaak heb ik zelf geen eens een idee waar we heen gaan. Ik krijg vaak berichten van mensen van AFS bijvoorbeeld 'Hey Merlijn, I want to take you to .... . I asked your mother and it is ok, I will pick you up tomorrow!' dus dat is wel grappig soms. Maar goed sorry ik dwaal weer af). Ik ging dus naar UGM en dar was een speciale dag voor alle uitwisselings studenten die naar de Universiteit gaan. (nee niet van AFS, dus ik kende niemand) maar het was wel grappig want je zag in de mensen massa een klein groepje mensen er met hun hoofd bovenuit steken. Je wist dus meteen 'ow, dat zijn Europeanen' Ik ben ook een reus hier trouwens. Daar maken mensen vaak grapjes over. Ik ben verreweg de langste uit mijn klas, en een van de langste van school.

Ook, een week later, was er bij de GMU een Japan festival! Er waren allerlei workshops, bands, en winkeltjes met Japanse dingen! Ik heb er dus veel merchandise gekocht van leuke anime's haha. (dat zijn Japanse series). Ook was er op de laatste dag een hele cosplay bezig. Heel veel mensen gingen dus verkleed als hun favoriete Anime karakter. Ik ben er ook met veel op de foto geweest.
Het grappigste vond ik, dat ik aan een cosplayer vroeg of ik met hem op de foto mocht, en dat mocht natuurlijk. Maar toen de foto gemaakt was pakte hij zijn mobiel en vroeg hij of hij een foto met mij mocht maken hahaha. Hij vond mij dus net zo bijzonder als ik hem. Dat was wel erg grappig.

Hier zijn wat foto's.
Ik heb een hele leuke tijd gehad op de UGM!

School

In de eerste paar dagen merkte ik wel dat mijn taalachterstand (in het Indonesisch) soms best lastig kan zijn. Ik begrijp namelijk soms niet wat we gaan doen, of waar we heen gaan, en dan stap ik gewoon in de auto en ik zie wel waar we uitkomen. Soms komen we dan in de grote 'Mall' uit, wat heel leuk is! En soms gaan we uren naar familie toe.. wat ietsjes minder leuk is haha. Ook is het zo dat mensen erg vaak over je praten, en gaan lachen, maar je hebt geen idee wat ze zeggen! Daar moet je dus wel tegenkunnen. Eerst vond ik dat lastig maar nu gaat het wel wat beter gelukkig.


School is erg leuk! ik heb een erg lieve, en leuke klas, die heel erg geïnteresseerd is in mij... soms iets te haha. Ik word elke pauze omsingeld door ongeveer 10 meisjes, en dan gaan ze allemaal vragen stellen. Over van alles. Ook neem ik geen brood meer mee naar school (ook omdat het naar niks smaakt..) omdat ik van al mijn klasgenoten elke dag wel iets te eten krijg. Ik heb al zoo veel geprobeerd haha, maar het is wel heel leuk. Als ik dan nog steeds honger heb, dan ga ik eten in de kantine. Daar krijg je voor ongeveer 30 cent een heerlijk broodje. Of je krijgt rijst... ze eten echt rijst met alles hier. Ik had ooit op school kippensoep besteld, dus ik denk 'lekker soep!' zit er rijst in.... nou heerlijk haha. Maar rijst in soep is nog niet eens het raarste. Ik was laatst in een restaurant met wat vriendinnen van school, en ik bestel iets te drinken. Ik krijg uiteindelijk mijn drinken en ik wil een slok nemen, zie ik dat mijn glas vol zit met bonen!! En het smaakte verschrikkelijk. Mijn vriendinnen snapte niet wat ik er zo raar aan vond maar ik stuurde een foto naar Gianne en die zei ook 'bah'. Gelukkig mocht ik mijn drinken ruilen met een vriendin van me (Die had iets wat roze was met fruit erin). Dat smaakte al iets beter.

Ik dwaal af, terug met mijn verhaal over school;
De leraren in mijn school spreken geen Engels, op eentje na. De Engels leraar.... Maar zelfs hij heeft zo een groot accent dat het soms lastig is om te begrijpen waar hij het over heeft. Ik hoor u denken, 'maar als de leraren geen Engels spreken, hoe kan je de les dan volgen?' en mijn antwoord is heel simpel. Niet. Ik snap er niks van, maar dat hoef ik ook niet, want ik heb al een diploma hehe. Ik ben niet naar Indonesië gekomen om Economie te leren. Sommige leraren snappen het wel, maar sommige ook niet... zoals mijn Javaans lerares wilt dat ik voor volgende week de basis van het Javaans ken! (ja Javaans is een aparte taal). Dus hierover ben ik gaan 'klagen' bij AFS. Dit komt wel goed. Owja, elke school heeft 1 extra vreemde taal. Zoals Japans, Chinees, Duits of Arabisch, en welke heb ik natuurlijk; Frans.... Ge-wel-dig, kan ik eindelijk weer frans leren... precies waar ik op hoopte.

Het rare is wel dat een van mijn beste vakken op school nu nog Frans is.. want daar snap ik de Basis wel van haha.
Verder is school wel leuk hoor, maar het is wel heel anders. En elke dag zit je te smelten in het klaslokaal want het is eigenlijk veel te heet.

Sorry

Hallo iedereen,
ik kwam er helaas achter dat mijn internet hier niet zo heel goed is..
Daarom duurde het ook zo lang voordat ik eindelijk mijn blog heb bijgewerkt.

Ik zal mijn best doen om toch zo snel mogelijk mijn berichten te posten.

Veel leesplezier!
Groetjes,
Merlijn

Eerste paar dagen.

 

Nu ben ik bij mijn gastgezin aangekomen in Yogjakarta, mijn moeder, zus en broer stonden mij heel lief op te wachten op het vliegveld. Mijn gezin is heel aardig en ik heb al veel van ze geleerd, het enige probleem is dat ze geen engels spreken… alleen mijn broer kan het. Dat is wel heel lastig soms, maar via Google translate komen we er meestal wel uit. Al die andere keren is het gewoon gokken en hopen dat je het goed hebt. Maar ik heb vaak genoeg gehad dat ik met ze in de auto stap, zonder een idee te hebben waar we heen gaan of wat we gaan doen. En soms komen we dan bij familie uit of in een supermarkt ofzo.
Ik heb de eerste dag in de supermarkt meteen de 2 belangrijkste dingen gekocht;
WC-papier en melk.
Ze keken me alleen wel raar aan bij de kassa, maarja… heel veel mensen kijken mij best raar aan trouwens, bijvoorbeeld ik zat een paar dagen geleden achterop de motor bij mijn vader, en we stonden voor een stoplicht, en toen zaten de mensen op de motors naast ons elkaar letterlijk aan te tikken en te wijzen naar mij. Eentje ging zelfs praten met mijn vader en hij vroeg wie ik was en wat ik hier deed haha.
Ook als je gewoon langsloopt zie je sommige mensen wel wat langer naar je kijken.
Wat ik heel erg bijzonder vond is toen ik naar school ging om me voor te stellen met mijn moeder en Kamil ( mijn contactpersoon van AFS). We kwamen namelijk mijn klaslokaal binnen en mijn klasgenoten werden eerst stil en fluisterde wat tegen elkaar, en toen Kamil uitlegde dat ik een uitwisselings student was en dat ik bij hun in de klas kwam gingen ze allemaal gillen!! Dit is echt gebeurt en het was heel vreemd haha. Toen vroeg iemand hoelang ik bleef en toen ik zei ’voor de rest van het schooljaar’ werden ze echt helemaal gek. Ze wouden toen allemaal mijn hand schudden enzo en het was erg grappig, dat wel.
Morgen is mijn eerste dag van school, dus ik ben benieuwd…

 

De taal is nog erg ingewikkeld, maar toch pak je sommige woorden snel op. Bijvoorbeeld tijdens het kijken van films met Indonesische ondertiteling, en zelfs van TomTom waar stond ‘Setuju/I agree’. Dus nu kan ik het ergens mee eens zijn in het Indonesisch!
Soms moet je wel uitkijken met wat je leert, ik heb bijvoorbeeld leren zeggen ‘oude kaas’ (Want ik had kaas mee, en ik wou uitleggen dat deze oud is in het Indonesisch) en dat zeg je als ‘tua keju'. Nu kan je dus ‘Kaas’ en ‘oud’ zeggen. Maar als je wilt vragen aan iemand ‘hou oud ben jij?’ en je pakt per ongelijk het verkeerde woord, dan zeg je dus ‘Hoe kaas ben jij?’ en dan gaan mensen je HEEL raar aankijken omdat ze natuurlijk geen idee hebben waar het vandaan komt.

Ik doe wel erg mijn best om de taal te leren, maar het is niet makkelijk. Ik hoop dat het me wel gaat lukken.

Ik heb ook deelgenomen aan het verkeer, en dat is super anders hier… laten we beginnen met dat alle mensen aan de linker kant van de weg rijden. Dat is niet heel fijn als je er niet aan gewend bent. Ook is het zo dat niemand zich aan de regels houd. Ik zat in de auto, en opeens zag ik een bord met een stoplicht erop, maar nergens in de buurt zat een stoplicht… dus ik vroeg  ‘he waarom staat dat bord daar?’ en daar kon niemand mij een antwoord op geven.

Achterop een motor zitten en door het verkeer rijden is ook heel erg bijzonder en leuk hier! Op het begin was het wel een beetje eng, maar je went er aan. Het is heel normaal hier dat de motortjes als mieren de auto’s in proberen te halen, en dat gaat nog (bijna) altijd goed ook! Ik vind het erg grappig dat je soms langs de weg muzikanten ziet, maar dan niet een man met een gitaar, maar nee een hele groep mensen met traditionele Indonesische instrumenten! Je ziet ook vaak mensen met kranten midden op de weg lopen.

Maar een van de grappigste dingen die ik heb gezien op de motor, is toen mijn vader en ik voor een stoplicht zaten te wachten, en dat de man op de motor naast ons mij even heel raar aankeek, en toen ging hij letterlijk andere mensen aantikken en naar mij wijzen!?! Ze begonnen toen allemaal te fluisteren en eentje vroeg iets aan mijn vader van wie ik was ofzo haha. Het was erg bijzonder.

Het kamp

Ik heb zo veel geleerd van dat kamp alleen al, zoals een paar Japanse woordjes, dat de Amerikanen vinden dat er veel mis is met hun land (waar ik het eigenlijk wel mee eens ben), dat ze in België een mobiel nog steeds GSM noemen (en toen ik zei dat we het in Nederland mobieltje noemen gingen ze me allemaal uitlachen) en dat ze in Thailand ‘hahahaha’ als ‘55555’ schrijven.
Natuurlijk heb ik ook veel geleerd al over Indonesië. Ze eten meestal 3 keer op een dag rijst, en ze gebruiken nooit een mes… Ik heb geleerd om te eten met een lepel en vork. (Dus nee, ook geen stokjes zoals veel mensen dachten).

Ook heb ik veel geleerd over hoe mensen omgaan met andere, als ze niemand ervan kennen. Ik kwam bijvoorbeeld op een kamer met 6 andere jongens uit allemaal verschillende landen (waarvan er 1 zelfs niet eens echt Engels kon spreken) maar toch was het meteen al heel gezellig en hebben we een kaartspel gespeeld (Shit happens, voor iedereen die het wou weten). Ook hebben we allemaal snoep uitgedeeld uit onze landen, zoals allerlei gek Japans snoep, Amerikaanse Butterfingers ofzo, en natuurlijk Nederlands drop. (de meeste vonden drop niet zo lekker trouwens. Vooral de Belgen niet. wat erg opviel.) Ook gooide de Belg op de eerste dag een pen naar me toe omdat ik die nodig had, en daarna gooide ik hem lekker hard terug, waarop hij hem weer naar mij gooide. Toen gooide ik hem naar de Australiër die hem onder een bed gooide. Toen pakte ik een half leeg flesje water en gooide ik hem, en daardoor is een soort spel ontstaan. We hebben die dag bijna het diner gemist doordat we leuk met een flesje water aan het overgooien waren. Dit hebben we sinds die dag bijna elke dag gedaan. We zijn maar 5 flesjes water verloren (onder bedden en in koffers enzo). Ook heb ik ze geleerd om op de Nederlandse manier de ‘g’ uit te spreken, en natuurlijk ook de ‘sch’ maar dat lukte ze niet natuurlijk. Dat vonden ze maar raar.
We hebben het wel heel erg leuk gehad met de hele AFS Indonesië groep en ik ben blij dat ik al deze mensen heb leren kennen.

Ik vond het erg leuk om te zien dat mensen, doordat ze elkaar nog niet zo goed kennen, meer durven te doen. We moesten bijvoorbeeld met de groep heel veel na-praat spellen doen en andere dingen die ik op school niet snel zou doen. Maar hier met deze groep deed iedereen gewoon mee met een dans die in een Youtube filmpje werd voorgedaan. Dat was erg bijzonder vond ik.

Uiteindelijk moesten we per land (of per landengroep) een act voorbereiden en die opvoeren voor een groot publiek. Nederland was ingedeeld met Vlaams-België en Duitsland, en we besloten om een lied te zingen. (Nouja, dat besloten de meisjes. De jongens van onze groep zouden gewoon leuk een vlag vasthouden en ermee rondzwaaien.)

Één dag voor ons optreden kregen ik en 4 andere te horen dat wij ook nog een traditionele Indonesische dans moesten dansen.. Daar schrokken we eerst wel van, maarja.

Uiteindelijk moesten we met de hele groep alle optredens doen, en dat was erg leuk. Na de optredens moesten ik en de 4 andere dus die Indonesische dans gaan doen. Normaal zou ik helemaal dood gegaan zijn van de zenuwen, aangezien het een zaal vol belangrijke mensen was, en er waren ook meer dan 20 videocamera’s… Maar nu hadden we zoiets van ‘meh, we doen het gewoon.’ En het ging best goed! Ik was hier eigenlijk best trots op. Na dit alles moesten we onszelf gaan voorstellen in het Indonesisch maar dat is eigenlijk niet zo lastig.
Nama saya Merlijn
Saya dari Belanda
Saya tingal di Yogjakarta

Dit kwam gelukkig ook helemaal goed.
Deze hele avond is trouwens opgenomen! Dus als het goed is kan je de video ergens online vinden… ik weet nog niet waar, maar als ik het vind zet ik de link in mijn blog.

 

Dit zijn ook twee leuke filmpjes van het kamp.

https://www.youtube.com/watch?v=sziTBF7hcis

https://www.youtube.com/watch?v=PeFe5ffP70Y